nieuws uit Kenia febr 2017

KENIA

Beste gemeenteleden,

Vanuit het witgesneeuwde Enkhuizen schrijf ik dit stukje om jullie te laten weten hoe het
gaat met de projecten in Kenia. Daar is het een heel stuk warmer dan hier, maar ook
zoveel armer en toch…..de mensen zijn positief en maken er het beste van,
ze danken God en leven per dag. Bijzonder, daar kunnen we soms nog veel van leren,
ik denk er vaak aan. Zo dacht ik ook gelijk aan Tot toen ik in het boek Handelingen
de bekering van Saulus naar Paulus las. Saulus vervolgde christenen, maar juist doordat
hij zoveel slechte dingen had gedaan was zijn overgave aan God groot en ging hij door
het vuur om het evangelie te verkondigen. Tot was vroeger de leider van de grootste criminele bende van Nairobi, de hoofdstad in Kenia. Rhodah bezocht hem keer op keer om hem te vertellen over Jezus en uiteindelijk was het moment daar, Tot was bekeerd en zet nu elke dag zijn leven in voor God om straatkinderen via voetbal de weg naar God, naar school en naar het goede leven te wijzen.
Hij weet als geen ander hoe het is om als kleine jongen in een land dat niet veel te bieden
heeft mee te gaan in het leven van de straat. Juist omdat hij dit leven zo goed kent,
is hij de perfecte persoon om straatjongens de goede weg te wijzen.

Straatjongens en jongens van zeer arme families mogen in echte voetbalshirtjes en
met een echte bal voetballen op een echt voetbalveld met echte doeltjes.
Velen hebben geen schoenen en als het heeft geregend dan zijn de voeten helemaal vies,
maar dat maakt niet uit. Voor hen is het zo bijzonder dat Tot er is die om ze geeft,
tijd met ze besteedt en ze voetbaltraining geeft. Veel straatkinderen horen allemaal
bij een bepaalde bende en het is ‘not done’ om met straatkinderen van andere bendeleden
te praten of ook maar het grensgebied te overtreden. Tot breekt door die grenzen heen door de straatkinderen niet tegen elkaar, maar met elkaar te laten voetballen.

  

En voetballen in zo’n echt shirtje, met een echte voetbal en daarna soms nog wat te
eten dat kan geen enkele straatjongen van geen enkele bende weerstaan.
Wat we zien is dat de straatkinderen die onderdeel zijn geworden van het voetbalproject
meer vertrouwen krijgen in henzelf, in Tot en in God.
Ze vertrouwen Tot, omdat hij precies weet hoe het leven op straat is en ze geloven
hem als hij zegt dat het ook anders kan. Hij is het levende voorbeeld.
Wat er gebeurt is dat straatkinderen die voorheen geen gebruik maakten van de gratis
basisschool nu weer naar de basisschool gaan, daar helpt Tot hen bij.
Wat we ook zien is dat de jongens die jaren mee hebben gedaan met het voetbalproject
later gewoon aan het werk gaan. Soms zijn ze dag in dag aan het zoeken naar een baan
om voor €1 of €2 per dag aan de slag gaan, maar dat doen ze en ze doen het liever dan
op straat leven en stelen. Er zijn zelfs voorbeelden van jongens die zo goed zijn geworden
in voetbal dat ze nu in de eredivisie van Kenia spelen. Prachtig dat God zo op deze manier
door Tot heen kan werken en dat Tot zijn leven heeft gegeven voor deze opdracht.
Zelfs met kerst en met oud en nieuw brengt hij de dag door met de jongens en kookt
hij samen met hen.
De zoon van Tot, Raphael, gaat naar de middelbare school. Voor Tot is dat iets om enorm
trots op te zijn. Hij heeft zelf nooit les gekregen op school. Daarnaast hebben in Kenia
ook maar heel weinig mensen de mogelijkheid om naar de middelbare school toe te gaan
Raphael is een keurige student, hij gaat er echt voor. Verschillende vakken vindt hij wel lastig,
hij is geen natuurtalent en moet er echt hard voor werken.
Natuurkunde, scheikunde en biologie zijn zijn beste vakken.

 De zoon van Carol, Andy, is een slimme jongen dat heeft hij vast van zijn moeder.
Zij is altijd in de weer voor de kerk en ze probeert op allerlei mogelijke manieren geld te verdienen. Bijvoorbeeld door kleding te verkopen op een kleedje, maïskolven te roosteren en andere
lekkere dingen te maken.
Een echte doorzetter, haar man probeert ook altijd te werken bij hotels als beveiliger.
Dat zijn hele lange dagen en alles bij elkaar verdienen ze samen net genoeg om hun gezin
met vier kinderen te eten te geven en een dak (lees: vier muren met daartussen een
oppervlakte van 12 vierkante meter en golfplaten als dak) boven het hoofd te bieden.
Een middelbare schoolopleiding voor hun zoon is onbetaalbaar voor hen en dat maakt
het dan juist bijzonder dat dit nu wel mogelijk is. Hij is met name goed in landbouw en
Engels, dat biedt voldoende mogelijkheden voor een land dat zijn inkomsten nog grotendeels
uit de landbouw haalt.
Al met al is het mooi om te zien dat we vanuit Nederland met zo’n
kleine moeite zo’n groot verschil kunnen maken in het leven van mensen duizenden kilometers
verderop. En eigenlijk zijn ze toch relatief dichtbij, want ik krijg regelmatig een mail of
de laatste tijd zelfs what’s appje met foto’s en teksten binnen over de projecten.

Hartelijke groeten,

Laura Heese-Smit